İyi’ demek adettendir ya !
‘İyiyim’ dedim...
Değilim.
Anlatılması zor bir duygu içimde ki.
Her harf
Her kelime
Ve her cümle, olduğundan ya çok basit ya da daha karmaşık bir hale getiriyor dilime getiremediklerimi.
Bugün konuşmayı unutmak, sadece susmak istiyorum.
Bugün susmayı unutmak, olur olmaz konuşmak istiyorum.
‘Kime, neye konuşursan konuş’ diyorum...
Yeter ki susma!
Hiçbir söz yetmiyor, beni 'bana' anlatmama...
Dinleyemiyorum kendimi, acımadan içim...
Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu...
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça...
Bir anlık değil, boğulduğum bilinmezlik.
Acısı çıkıyor sustuklarımın.
Oysa ben iyiyim görünürde !
Anlamını içime çeke çeke mutluluğa erişemiyorum...
Ya hep ben fazla geldim ya da hep bir şeyler eksik kaldı...
Şimdi iyi olan ne varsa, üzerine çizgi çekemediğim kırgınlıklar sarıyor dört yanını.
Ve ben,
İyi olmanın eşiğinde, korkulara kapılıyorum anlamadığım bir biçimde...
Sebebim yok.
Belki de çok...
Biliyorum;
Ben bile kendimi anlayamıyorken anlaşılmayı beklemek, hayalden de öte .

Ben kendimi,
Görmüyorum
Duymuyorum
Ve bilmiyorum...

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu...
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça...

sadece sustun...

Bir İnsanın Herşeyi , Bir HİÇ'liğe Denk Gelir mi Hep?

Kalemim kırıldı yar, bu masal noktasız artık. Adın dilimde kırık, adın içimde kırgınlık, adın gölgemde...